كه وى بر ايشان فرمان مىراند - دربارهء همهء ميوه‌ها و همهء طلا و نقره و برده‌هاى ايشان . وى بر ايشان بزرگوارى نموده همهء دارايى آنان را به دست خود آنان سپرد كه در برابر آن ، سالانه دو هزار دست جامه ( 2 ) ، از جامه‌هاى أواقى ( 3 ) بدهند . يعنى هزار جامه در هر ماه رجب و هزار جامهء ديگر ، در هر ماه صفر بپردازند و بهاى هر دست جامه ، يك أوقيّه نقره باشد . فزونى بهاى جامه‌ها از مقدار خراج ، و كاستى آنها از ارزش چهل أوقيّه درهم ، در محاسبه منظور خواهد گشت . نجرانيان آن مقدار سلاح ، اسب ، شتر و كالاهاى ديگر ( 4 ) كه بپردازند ، به حساب خراج ، از ايشان دريافت خواهد شد . هزينهء زندگى و آسايش ( 5 ) فرستادگان من به مدّت بيست روز يا كمتر از آن ، به عهدهء مردم نجران خواهد بود ؛ و نبايد فرستادگان من بيش از يك ماه ، نزد آنان نگاه داشته شوند . بر مردم نجران است كه هنگام پديد آمدن شورش و يورش و آسيب دشمن ( 6 ) در يمن ، سى دست زره ، سى رأس اسب و سى نفر شتر ، به امانت به مسلمانان بدهند . آنچه از زرهها ، اسب و شتر و كالاها كه به عاريت به فرستادگان من داده‌اند تباه گردد ، فرستادگان من بايد عوض آنها را به ايشان بازگردانند . داراييهاى مردم نجران و مردم پيرامون آن ، جانهايشان ، آيين و پرستشگاههايشان ، كسان حاضر و غايب و بستگان نزديك ايشان ، و آنچه - از اندك و بسيار - در دست دارند ، در پناه خدا و در حمايت فرستادهء خدا ، محمّد پيامبر است . ( 1 ) هيچ اسقفى از مقام اسقفى خويش و هيچ راهب و كاهنى از مقام رهبانيّت و كهانت خويش ، بر كنار نخواهد گشت . هيچ گونه پستى و خون زمان جاهليّت ، دامن ايشان را نخواهد گرفت ( 7 ) . براى پيكار با دشمنان اسلام ، گسيل نخواهند گشت ( 8 ) ؛ يك دهم دارايى ، از ايشان نخواهند ستاند ؛ پاى هيچ لشكرى به زمين آنان نخواهد رسيد . هر كس از ايشان حقّى بخواهد ، دادگرى و انصاف در ميانشان حاكم خواهد بود ، به گونه‌اى كه نه ستم كنند و نه ستم ببينند . از اين پس هر كس رباخوارى كند ، از پيمان و پناه من به دور است . هيچ كس از مردم نجران ، نبايد به جرم ستمكارى كسى ديگر ، كيفر بيند . تا آنگاه كه اينان نيكخواه و در پيمان خويش درستكار و از سنگينى گناه ستمگرى به دور باشند ، پناه خدا و تعهد محمّد پيامبر رسول خدا ، بر اين پيمان‌نامه استوار خواهد بود ، تا آنكه خداوند فرمان خويش را به كار گيرد . ابو سفيان بن حرب ، غيلان بن عمرو ، مالك بن عوف از قبيلهء النّصر ، الأقرع بن حابس حنظلىّ و مغيرة بن شعبه ، بر اين پيمان‌نامه گواه گشتند . عبد اللّه بن ابى بكر ، اين نوشته را براى ايشان نوشت . ( يحيى بن آدم ( 9 ) گفته است : من نوشته‌اى در دست نجرانيان ديدم كه نسخهء آن ، همانند اين نسخه بود و در پايين آن آمده بود :